|
|
|
|
Backstage Pass #6: Η αναγκαιότητα των Himanescence
|
|
|
Με την ευκαιρία της ανακοίνωσης της συναυλίας των Evanescence στη χώρα μας στις 23 Ιουνίου, φούντωσε και πάλι η συζήτηση για το πόσο καλά είναι τα σχήματα αυτού του είδους, ποιοι τα ακούν (τρολ; Βρυλ; Ρουβίτσες;) και ποιοι τα προμοτάρουν. Η αλήθεια είναι ότι το θάψιμο των συγκεκριμένων σχημάτων είναι μια ένοχη απόλαυση για πολλούς: είναι σχήματα με μικρή ιστορία, τρελά σπρωγμένα από τα media, τα οποία έχουν ένα κοινό κατά κύριο λόγο γυναικοκρατούμενο (sorry boys) και νεανικό. Και ωπ, είπα και τη λέξη taboo: «νεανικό». Και πως μπορείς να κοροϊδέψεις καλύτερα ένα νέο παιδί; Πετώντας του στα μούτρα την εμπειρία χρόνων που αυτομάτως ακυρώνει την όποια αξία των Himanescence. Είναι όμως τα πράγματα τόσο απλά; Και είναι τελικά οι Himanescence τόσο άσχετοι που αξίζει να ριχτούν στον μεταλλικό Καιάδα;
Για αρχή, λίγα λόγια για το έργο: οι Him και οι Evanescence μοιράζονται τα παραπάνω χαρακτηριστικά και σίγουρα εκπροσωπούν μια γκάμα συγκροτημάτων που παίζουν στη Β' Εθνική του metal (όπως έχω γράψει και παλαιότερα), τουτέστιν είναι συμπαθείς αλλά όχι αρκετά ποιοτικοί για να μπορούμε να αποδεχόμαστε ανοιχτά ότι «ναι, τους ακούμε και μας αρέσουν και κάποια κομμάτια τους». Τι ακριβώς παίζουν όμως αυτά τα σχήματα και γιατί τα πετροβολούμε; Ας πάμε να δούμε λίγο συνοπτικά...
Εν αρχή ήσαν οι Him. Σχήμα του αγοριού με την Maybelline (Maybe he's born with it. Maybe it's Maybeline) Ville Valo, που εικάζεται πως άρχισαν ως black σχήμα και όταν είδαν πως ανήκουν στη ζώνη υποβιβασμού του ιδιώματος, το γύρισαν στο "love metal" για να τα «αρπάξουν». Όπερ και εγένετο. Για αρχή δε μπορώ να μην παραδεχτώ ότι ο Valo έχει εξαίσια φωνή: δείτε τη δουλειά που έχει κάνει με τους Apocalyptica στο τελευταίο album τους και δε μπορείτε να μη συμφωνήσετε. Παράλληλα δε μπορούμε να μην παραδεχτούμε πως έχουν γράψει κάποια πολύ δυνατά κομμάτια, για το είδος που πρεσβεύουν, δηλαδή το love metal ή αλλιώς τη goth των φτωχών... Το γεγονός ότι ο Valo προωθείται ως sex symbol για δεσποινίδες είναι και δεν είναι σφάλμα τους: όταν μια μπάντα λειτουργεί με μουσικοεμπορικά κριτήρια μην απορείτε και τόσο με την εκμετάλλευση της εικόνας του ευειδούς (;) νέου. Και στο κάτω κάτω της γραφής, για να τα λέμε όλα, με την Christina Scabbia και τη Simone Simons δε γίνεται κάτι παρόμοιο, στα γνήσια metal μονοπάτια; Ούτε τον μισό κόσμο δε θα είχε το περίπτερο μας στο March Metal Day αν δεν υπέγραφε η συμπαθής (!) κοκκινομάλλα...
Από την άλλη έχουμε τους Evanescence. Ωραίο σχήμα, λίγο πιο «ποιοτικό» από τους Him, το οποίο ευτύχησε να βγάλει μια κομματάρα που σίγουρα έχει σημαδέψει τα '00s (ναι, για το "Bring Me To Life" μιλάω), από έναν αξιοπρεπή πρώτο δίσκο, έβγαλε ένα αχρείαστο live και επέστρεψε πέρυσι με έναν από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς (κατά τη γνώμη μου και το αυτί μου) για το είδος που πρεσβεύει, δηλαδή το pop-metal της αγάπης. Είναι άχρηστοι; Σε καμία περίπτωση! Η Amy Lee και παλαιότερα ο Ben Moody έχουν αποδείξει ότι μπορούν να γράφουν κομμάτια που μιλάνε κατευθείαν στην καρδιά του metal ακροατή και όχι μόνο (και όπως αποδεικνύεται και με τις διασκευές του "My Immortal" στα σκυλομάγαζα) και επίσης συνεχίζουν, βγάζοντας έναν δίσκο ακόμα πιο εγκεφαλικό, που επειδή δεν περιείχε τα κραχτά hitάκια που θα έμπαιναν στην οθόνη μας με το έτσι θέλω και θα μας έκαναν να τους αναθεματίσουμε, τους ανεχόμαστε. Είναι groupάρα ολκής; Ο χρόνος θα δείξει, γιατί την ποιοτική στροφή πολλοί τόλμησαν, αλλά λίγοι έμειναν να την υποστηρίξουν σε βάθος χρόνο. Πάντως σε αυτό που κάνουν είναι τίμιοι και δεν πουλάνε καμία metalοσύνη και καμία ποιότητα.
Ας στραφώ τώρα στους οπαδούς των δύο σχημάτων, νεαρά παιδιά που πασχίζουν να τελειώσουν το σχολείο, έχουν τις σκοτούρες τους και έχουν και μια σκυλοpop κοινωνία να τους χλευάζει που ακούν αυτά τα διαβολικά πράγματα, ενώ θα έπρεπε να προτιμούν τον Βας, Βας, Βας, ο Παρασκευάς... Αλλά ούτε στην metal κοινότητα απολαμβάνουν ιδιαίτερης εκτίμησης, καθώς ακούνε «μουσική για κοριτσάκια» την οποία «σε λίγα χρόνια θα την έχουν αλλάξει με σκυλοpop άσματα», αφού «είναι πολύ μικροί για να καταλάβουν». Στο σχολείο νιώθουν παρείσακτοι λόγω metalοσύνης και στην metal κοινότητα παρείσακτοι λόγο popοσύνης. Stuck in a moment you can't get out of, που λέει και ένας γνωστός έμπορας. Και τι να κάνουν; Μαζεύονται όλοι μαζί και λένε τον πόνο τους ο ένας στον άλλο, ψάχνοντας παρηγοριά στους συναγωνιστές. «Τότε τι κρίμα, τι κρίμα, τι κρίμα. Παντού περισσεύεις και παντού ξεψυχάς. Τότε τι κρίμα, τι κρίμα, τι κρίμα, δε χωράς πουθενά», που τραγουδούσε και κάποτε ένας θεός Σαλονικιός...
Δεν τους κατηγορώ. Όποτε πάνε να στηρίξουν τα σχήματα που τους αρέσουν πέφτουν πάνω στον κλασικό είρωνα μεταλλά: «Άσε φίλε που θα μας πεις για τους Himanescence. Εγώ στα 9 μου άκουγα Metallica, στα 11 Cannibal Corpse, στα 12 Tool και από τα 14 και μετά ακούω μόνο underground μπάντες που δεν έχουν υπογράψει ούτε σε υπεύθυνη δήλωση, γιατί όλοι οι άλλοι είναι πουλημένοι -του συστήματος- αν με καταλαβαίνεις. Τι να μας πεις τώρα και εσύ με τις μπάντες του Mtv;».
Ναι, καλά... Και εγώ στα 11 μου άκουγα μόνο τρίφωνες φούγκες και jazz αλλά δεν το κάνω θέμα. Και όταν θέλω να χαλαρώσω βάζω και λίγο Liquid Tension Experiment για να ακούσω κάτι εύληπτο. Θα τρελαθούμε εντελώς; Για μένα οι άνθρωποι που επικαλούνται τα παραπάνω επιχειρήματα εμπίπτουν σε δύο κατηγορίες: ή είχαν μεγαλύτερο φίλο/ξάδερφο κ.τ.λ. που τους έμπασε στα κόλπα από μικρούς και άρχισαν να ακούνε ζόρικα πράγματα λόγω μιμητισμού ή προσέγγισαν μόνοι τους δύσκολες μουσικές για να ξεχωρίσουν και με τον καιρό διαμόρφωσαν ένα μουσικό κριτήριο που τους ακολουθεί μέχρι σήμερα. Γιατί κακά τα ψέματα, το μουσικό κριτήριο καθενός διαμορφώνεται και με την ηλικία: διαφορετικά ακούς μουσική στα 12, διαφορετικά στα 20 και διαφορετικά στα 30+. Δε μπορούμε να τα τσουβαλιάζουμε όλα. Και δε μπορούμε να κατηγορούμε τα νεότερα παιδία για ανωριμότητα, όταν θεωρούμε εαυτούς πολύ ώριμους για να ακούγαμε Godspeed You! Black Emperor από το δημοτικό. Αιδώς Αργείοι! Σιγά μη διαβάζαμε και Μπουκόφσκι μετά το «Εμείς και ο Κόσμος».
Κάτσε ένα λεπτό και σκέψου: αν είχες γεννηθεί το 1992, τι rock επιλογές θα είχες σήμερα; Σίγουρα με την τηλεόραση να ορίζει τις πρωτογενείς πληροφορίες που λαμβάνουμε είναι σίγουρα αδύνατον να μην έχεις έρθει σε επαφή με τους Himanescence. Και είναι τελικά τόσο κακό; Σαφέστατα και όχι. Από το να δεθείς από τόσο μικρός στο λαικοπόπ άρμα και να σέρνεσαι μαζί του εις το διηνεκές, Himanescence και πάλι Himanescence. Και ξέρω τώρα ο παραπάνω μεταλλάς τι σκέφτεται: «καλά τα λες ρε φίλε, αλλά στα 18 τους θα είναι με ψηλοτάκουνα πάνω στα τραπέζια, όταν εγώ θα λιώνω ακόμα τα ακυκλοφόρητα των Sodom από τα '80s». Ναι, ενδεχομένως. Ίσως πάλι και όχι. Γιατί ο καθένας βρίσκει την πραγματική του ταυτότητα στην πορεία: αν ξέρεις ποιος είσαι από τα 15, τι νόημα έχει η υπόλοιπη ζωή σου; Και σίγουρα προκύπτει και ένα άλλο ερώτημα: ο μεταλλάς που στα 15 του κυκλοφορεί με ραφτά Kreator, ακούει μόνο Megadeth (γιατί οι Metallica είναι φλώροι) και έχει κολάρο με καρφιά, αλλά στα 20 του κάνει PR σε γνωστό μαγαζί της παραλιακής διοργανώνοντας R'n'B party (το παράδειγμα είναι πραγματικό) είναι πιο «μεταλλάς» από τον αγνό 15χρονο που βγαίνει να στηρίξει τους Himanescence στο forum και του την πέφτουν όλοι; Αν και οι δύο αλλάξουν μουσικά γούστα εν τέλει, ποιανού είναι η μεγαλύτερη ξεφτίλα; Για σκεφτείτε το λίγο...
Η γενιά των Himanescence είναι η γενιά αιμοδοσίας του metal. Αυτοί είναι το μέλλον, είναι τα άτομα που γεμίζουν τα στάδια όταν οι μεγαλύτεροι δεν αντέχουν το σπρωξίδι και είναι τα άτομα που τώρα διαμορφώνονται, χαλυβδώνονται και έχουν ανάγκη τη στήριξη μας. Αν αλλάξουν ακούσματα, έχει καλώς, κακίες δεν κρατάμε, τόσοι και τόσοι το έκαναν. Αν όμως μείνουν πιστοί στα πιστεύω τους, σίγουρα θα ωριμάσουν και δίπλα στους ήρωες της εφηβείας τους θα τοποθετήσουν και άλλους, πιο «ζόρικους» και πιο «ποιοτικούς». Τότε όμως θα έχουν φτάσει και σε μια άλλη ηλικία και θα τους αντιμετωπίζουμε ως ίσους, στις παρέες, τις συναυλίες και τα forum. Η χλεύη που δέχονται τώρα είναι αναγκαία; Όταν δίνεις «πέντε λεπτά από τον χρόνο σου», σώζεις τη ζωή ενός άλλου. Όταν δίνεις την εφηβεία σου για να σώσεις το metal του μέλλοντος μήπως αξίζεις μια καλύτερη αντιμετώπιση;
Υ.Γ.: Το rocking.gr ετοιμάζει ένα αφιέρωμα-γιγάς στους Metallica που θα συνταράξει και θα συζητηθεί. Stay tuned.
Υ.Γ.2: Αν το έκτρωμα του Μπενίτεθ πάρει το Champions League πάλι, χωρίς να έχει παίξει έστω και λίγο μπαλίτσα για τα μάτια του κόσμου, ας το γυρίσουμε όλοι στο hockey επί χόρτου.
|
 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
