|
|
|
|
Backstage Pass #5: Η Nirvana μιας γενιάς
|
|
|
Η αλήθεια είναι ότι το είχα ξεχάσει, όχι πως είμαι καλός στο να θυμάμαι επετείους και ημερομηνίες, αλλά ναι, το είχα ξεχάσει. Ήταν 5 Απριλίου του 1994, όταν άφησε μυστηριωδώς τα εγκόσμια ο Kurt Cobain. Ο θάνατος του δε σημάδεψε μόνο μια ολόκληρη γενιά, αλλά σήμανε και το τέλος της εποχής της αθωότητας στη rock κοινότητα. Μόνο και μόνο το ότι ακόμα και σήμερα ακούγονται τόσο πολλά για τη γυναίκα του, Cortney Love, και για το πως και το γιατί τον ήθελε νεκρό, φτάνει για να καταλάβουμε πως ολόκληρη εκείνη η γενιά έφυγε από μια εποχή άδολης αγάπης προς τον rock star και μπήκε πλέον για τα καλά στη λογική της show business, μια λογική που ακόμα και σήμερα ολόκληρη η σκηνή δε μπορεί να ξεπεράσει. Ο Cobain ήταν ο τελευταίος rock star. Αλλά αυτό δεν είναι ένα κείμενο για τον Cobain. Είναι ένα κείμενο για τους ήρωες της εφηβείας μας, τους ήρωες του καθενός.
Με την υπενθύμιση της επετείου από μια user του forum μας, φιλικά προσκείμενη στο group, έβαλα και πάλι στο cd player το "Unplugged" των Nirvana και σκέφτηκα μετά από τόσο καιρό, τι είναι τελικά αυτό που κάνει έναν μουσικό να συνδεθεί τόσο πολύ με μια γενιά. Μουσικά οι Nirvana σίγουρα δεν υπήρξαν τίποτα τεράστιο: ουσιαστικά έβγαλαν τρία ολοκληρωμένα album και "ευτύχησαν" να περάσουν στην αθανασία με τον μοναδικό τρόπο που υπάρχει: μέσω του θανάτου. Το αστείο είναι ότι ακόμα και σήμερα, μετά από τόσα χρόνια, τόσο αυτοί που τους αγαπούν όσο και εκείνοι που αγαπούν να τους μισούν έχουν λόγο για τα έργα, τις ημέρες και τις νύχτες του σχήματος του Cobain. Όλοι τους έχουν ακούσει, όλοι έχουν γνώμη για το album με το μωρό στην πισίνα, για το πως το Mtv τους πήρε και τους «έσκισε» (κατά άλλους τους έφτιαξε) κτλ κτλ. Το θέμα όμως δεν είναι οι Nirvana, αλλά τα κριτήρια που επιλέγουμε τους εφηβικούς μας ήρωες. Εν τέλει, μπορεί όλοι μας να έχουμε κάποιες αναφορές στους κλασικούς, αλλά τα σχήματα που μας σημαδεύουν είναι τα σχήματα που έχουμε συνδέσει με την εποχή της αθωότητας, την εφηβεία.
Σκεφτείτε το λίγο και θα συμφωνήσετε. Όσοι σήμερα έχουν πατήσει τα 30, θυμούνται με νοσταλγία και περηφάνια ότι "μόνο πίσω εκεί στα '80s βγαίνανε δισκάρες και πως έκτοτε τίποτα δε βγήκε που να μπορεί να θεωρηθεί άξιο λόγου". Οι Metallica πέθαναν μαζί με τον Burton, οι Maiden δεν έβγαλαν ποτέ δεύτερο έβδομο υιό και οι Nirvana (μιας και είναι το τιμώμενο συγκρότημα σήμερα) κατέστρεψαν τη μουσική μας, μιας και έβαλαν μέσα το Mtv, πράγμα που μας πληγώνει ακόμα και σήμερα. Όσοι δεν έχουν τελειώσει το σχολείο έχουν σαφέστατα διαφορετική άποψη: groupάρα οι Slipknot και οι Linkin Park, σαν τους SOAD δεν υπάρχει κανείς και το καλύτερο album των Metallica είναι το "St. Anger". Και από την άλλη υπάρχει η ενδιάμεση γενιά, η δική μου, που μεγάλωσε βλέποντας τους Guns να διαλύονται, τους Metallica να βγάζουν τα "Load" και "Reload", με τους Pantera, τους Paradise Lost, τους Guardian και τους Theater. Και με το μωρό στην πισίνα, που τόσο λοιδορήθηκε και τόσο πολύ ακούστηκε.
Τι κάνει όμως ένα album κλασικό; Οι κριτικοί; Οι πωλήσεις; Τα αφιερώματα και τα airplay του Mtv; Τίποτα μάλλον από όλα αυτά, παρά μόνο η αγάπη του κόσμου. Το συναίσθημα που έχεις όταν πατήσεις το play, γιατί τότε μόνο μπορείς να επιστρέψεις σε μια ηλικία που ήταν όλα αγνά και απλά. Στην εφηβεία σου. Το μωρό σου κρατούσε το χέρι, το μωρό θα το ξανακάνει όταν πια έχεις μεγαλώσει, έχεις «ξεπεράσει» υπό μια έννοια αυτά τα ακούσματα, αλλά η γλυκιά νοσταλγία σου μένει πάντα.
Για ένα πράγμα κακίζω όμως τους μεγαλύτερους και ένα πράγμα αποφεύγω όπως ο Axl την κυκλοφορία του "Chinese Democracy": την καταφορά εναντίων των μικρότερων για τα ακούσματα τους. Το καλό με το forum του site μας είναι ότι περιέχει άτομα όλων των ηλικιών και ακουσμάτων και έτσι αν είσαι παρατηρητικός αναγνώστης μπορείς να καταλάβεις πολλά από την ανθρώπινη φύση. Από μια άποψη, το «χρέος» του μεγαλύτερου είναι να δίνει τα φώτα του στους μικρότερους, να τους καθοδηγεί. Όταν όμως αυτός ξεχνά και λησμονεί πως υπήρξε και αυτός έφηβος με τους δικούς του παιδικούς ήρωες, όταν δηλαδή χάνει όλη του την παιδικότητα, τότε κακογερνάει. Και δυστυχώς δε μπορείς να κακογεράσεις μόνο στα 80, μπορείς να το κάνεις και στα 30, αν θεωρείς πως είναι εξυπνάδα το να τη λες σε ένα κορίτσι επειδή θυμήθηκε πως μια μέρα σαν και αυτή ο ήρωας της έγινε γήινος και παράλληλα άλλαξε τον κόσμο της.
Είναι σίγουρα κακό να βεβηλώνεις τα ιερά του άλλου, σε κανέναν δεν αρέσει. Βλέπω τους ίδιους τους «μεγάλους» πως κάνουν όταν τους πει κάποιος πως οι Europe είναι μια μπάντα της σειράς και πως το aor έχει πεθάνει εδώ και είκοσι χρόνια, αλλά εκείνοι ακόμα δεν έχουν πάει στο μνήμα του. Αντιδρούν όπως θα αντιδρούσε κάθε πιτσιρικάς που του πειράζεις του «αγίους» του: με θυμό, με έκρηξη και με υποδείξεις για το πόσο για τα μπάζα (άλλη έκφραση χρησιμοποιείται, αλλά δεν μου αρέσει) είναι οι Nirvana, οι Opeth, οι SOAD κ.ά. Εξεγείρονται, θίγονται και καταφεύγουν στο μοναδικό καταφύγιο που μπορεί να προστρέξει κάποιος που έχει ξεχάσει πως είναι να έχεις ήρωες και να τους κοιτάς στα μάτια: αυτό της ωριμότητας και της ηλικίας. Το περίφημο επιχείρημα του «εγώ που μεγάλωσα ξέρω και εσύ που αύριο έχεις αρχαία στο σχολείο, καλύτερο είναι να ακούς τους μεγαλύτερους». Το επιχείρημα δηλαδή που μισούμε να ακούμε όλοι, είτε είμαστε 10, είτε 20, είτε 30, είτε 80. «Να ακούς τους μεγαλύτερους...». Θυμάστε όμως γιατί άρχισαν οι περισσότεροι να ακούνε rock; Για να ΜΗΝ ακούνε τους μεγαλύτερους και τις υποδείξεις τους. Ειρωνικό δεν είναι το ότι όταν δεν αντέχουν και οι ίδιοι την αποκαθήλωση των ιδίων τους ηρώων, καταφεύγουν σε αυτό που μισούσαν;
Σίγουρα δε μπορώ να ακούσω πλέον Nirvana όπως άκουγα παλιά. Κάποια θέματα είναι και θέματα ηλικίας, ωριμότητας. Μπορώ όμως να θυμάμαι πόσο τους αγαπούσα. Έτσι μπορώ να γυρίζω πίσω σε μια ηλικία που έχει μεν περάσει, αλλά δεν έχει χαθεί. Πως το έλεγε και μια διαφήμιση: "Some people age. Others mature". Ωριμότητα ίσως τελικά δεν είναι να κάνεις υποδείξεις. Ωριμότητα είναι να θυμάσαι ποιος ήσουν και να αγκαλιάζεις τους νεότερους γι' αυτό που είναι και αυτό που πρεσβεύουν. Καθείς ανήκει στην ηλικία του και τη γενιά του. Αν προσπαθείς να τον εντάξεις στη δική σου, απλά έχεις χάσει το νόημα.
Ο Cobain έφυγε, άφησε πίσω κάποια κομμάτια, αλλά πήρε μαζί του την αγάπη του κόσμου. Ακόμα και σήμερα, σε μια γενιά ύστερη από τη δική μου, τα παιδιά συνεχίζουν να τον ακούνε και να εμπνέονται. Αν δεν κάνει αυτό έναν μεγάλο μουσικό, τι τον κάνει άραγε;
Υ.Γ.1: Ωραίο και πολύ σύγχρονο το billing των Metallica. Ωραίο live θα δούμε.
Υ.Γ.2: Καταιγισμός από live προβλέπεται. Μαζέψτε λεφτά.
Υ.Γ.3: Όσοι θεωρείτε πως ο Plant, έστω και μόνος του, είναι πολύ λίγος για να παίξει πάνω από τους τιτανομεγιστοτεράστιους Europe, think again.
|
 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
