|
|
|
|
Backstage Pass #4: Όχι πια ντου, μόνο φίλοι - pt.1
|
|
|
Τελικά ίσως η κοινωνική επανάσταση που ονειρεύονται οι κομμουνιστές να αρχίσει από την rock κοινότητα, καθώς -όπως θέλουμε να βαυκαλιζόμαστε πολύ συχνά- είμαστε κάτι «ανώτερο» και πολύ «διαφορετικό» από αυτούς που πάνε και σκάνε μισθούς μηνών για να ακούσουν την Πέγκυ Ζήνα και διάφορες άλλες ημίγυμνες να «σκοτώνουν» τα κομμάτια των παλαιών μεγάλων συνθετών και τραγουδιστών. Είμαστε «ανώτεροι», γιατί εμείς μέσω της μουσικής μας νιώθουμε, ακούμε, συναισθανόμαστε κάτι περισσότερο, κάτι βαθύτερο από τον μέσο θαμώνα της παραλιακής. Γουστάρουμε τους στίχους του Nick Holmes (σημ: τεράστιος στιχουργός) και όχι του Φοίβου και τρελαινόμαστε με τα solo του Petrucci και ουχί του Καρβέλα. Είμαστε καλύτεροι, πάει και τελείωσε! Η μήπως όχι;
Αγαπημένοι οι Metallica, αλλά ακριβοί. Τα είπαμε, τα ξαναείπαμε, τα γράψαμε, τα σχολιάσαμε. Κολλήσαμε όμως λίγο στην πρακτική, στο τι δηλαδή πρέπει να κάνουμε για να λύσουμε αυτό το γόρδιο δεσμό (μέρες που είναι και οι "300" σπάνε ταμεία) και να μπορέσουμε όλοι, "λεφτάδες" και "πληβείοι", να απολαύσουμε τους θεούς από κοντά και να μπορούμε να καταλάβουμε ιδίοις όμμασι αν η σημαία στο drum kit του παλαβού είναι της Δανίας ή της Ελβετίας, μιας και έχουν τα ίδια χρώματα... Και από το stand του ηχολήπτη μπορεί να την περάσουμε και για τη σημαία του ερυθρού σταυρού, τόσο μακριά που είναι.
Η κλασικότερη απάντηση ανάμεσα στο τι διαφορά έχουν οι θέσεις των 80 και των 60 ευρώ είναι «20 ευρώ», αλλά σαφώς και δεν είναι η ενδεδειγμένη. Η διαφορά έγκειται στην απόσταση από τη σκηνή και όσοι έχουν πάει στο Terra Vibe ξέρουν ακριβώς τι σημαίνει αυτό. Πολλοί αναρωτήθηκαν «και πως θα χωριστεί ο χώρος στα δύο, για να γίνει η διάκριση;». Χωρίς να είμαι σίγουρος, νομίζω ότι με τον προφανή τρόπο: με κυκλιδώματα που θα χωρίζουν τους 60άρηδες από τους 80άρηδες. Και τότε πέφτει η ιδέα - κόλαφος ενάντια στη didi και σε κάθε «παλιοδιοργανωτή». Να κάνουμε ντου! Να πηδήξουμε τα κάγκελα, να συνωστιστούμε όλοι στο μπροστά μέρος και έτσι «θα δείξουμε στον διοργανωτή ότι ο Ελληνάρας δε μασάει από κάγκελα και συρματοπλέγματα». Λες και η αναφορά γίνεται στα κατεχόμενα και στην επανακατάληψή τους. Το ντου δυστυχώς το έχουμε δει ως πρακτική σε πολλές συναυλίες, είτε από θερμοκέφαλους οπαδούς, είτε από οπαδούς που δεν έχουν να πληρώσουν ολόκληρο εισιτήριο, καθώς διάγουμε και μέρες ισχνών αγελάδων. Πρώτη φορά όμως προτάθηκε ως «ιδεολογική» πρακτική απέναντι στον εχθρό - διοργανωτή.
Σταματήστε λίγο και φανταστείτε το σκηνικό: το Terra Vibe κατάμεστο, ο κόσμος περιμένει με ανυπομονησία τους Metallica, όταν αρχίζει το bungee jumping για να μην πω fan jumping... Γιατί προφανώς σκεφτείτε το εξής: ποιοι θα είναι στις τελευταίες σειρές των 80άρηδων; Αυτοί που η ηλικία ή η σωματοδομή τους δε θα τους επιτρέψει να είναι μπροστά και να παλεύουν με τα θηρία, καθώς για να έχουν δώσει 80 και τα έχουν αλλά και γουστάρουν να δουν τους Metallica, πολύ με πάρα πολύ. Και εκεί που θα είναι μαζεμένοι αυτοί οι «άμαχοι του πρώτου διαζώματος» θα αρχίσουν να πηδάνε δίπλα τους ή από πάνω τους τα «άγρια θηρία» των 60άρηδων, δηλαδή όλοι αυτοί που θα έχουν την αναγκαία και ικανή συνθήκη ηλικίας και σωματοδομής να επιδίδονται σε ταρζανιές. Εκείνη την ώρα η «επανάσταση» αρχίζει και ο Μπακούνιν θα πρέπει να αισθάνεται περήφανος... Αυτό βλέπουν μερικοί. Φαντάζεστε όμως τι πραγματικά θα συμβεί;
Τα ατυχήματα κάθε είδους είναι σαν το κέρατο: νομίζεις ότι συμβαίνουν σε όλους τους άλλους, μέχρι που το παθαίνεις και εσύ. Πάντα νομίζουμε ότι ο άλλος θα τρακάρει, ο άλλος θα χτυπήσει στη μπάλα, ο άλλος θα χτυπήσει στην πορεία και ο άλλος θα χτυπήσει σε μια συναυλία, μέχρι που το παθαίνουμε εμείς. Και ως φυσικό επακόλουθο, ευαισθητοποιούμαστε. Αυτό σκεφτόμουν όταν ένας καλός φίλος έπαθε τροχαίο που του στοίχισε μεν το αμάξι του, αλλά ευτυχώς μόνο αυτό (Δημήτρη περαστικά, σιδερένιος). Όταν για να πατάξεις την κακή didi θα προσγειωθείς στο σβέρκο κάποιου αναξιοπαθούντα, θα ποδοπατήσεις κάποια κοπέλα και θα σπρώξεις κάποιον οπαδό μεγαλύτερο σε ηλικία, αναρωτιέμαι αν θα σκέφτεσαι ότι εσύ καταλαβαίνεις καλύτερα τους φοβερούς στίχους και νιώθεις κάτι παραπάνω επειδή ξέρεις από κλίμακες και νότες και δεν είσαι σαν το πρόβατο που βλέπει Αρναούτογλου. Όταν σε ένα χώρο που έχει προβλεφτεί (;) ότι χωράνε 6.000 άτομα, ξαφνικά αρχίζουν να συρρέουν διάφοροι αλαφιασμένοι, νιώθοντας παράλληλα την έξαψη του ότι εξαπατούν και «διδάσκουν» με κάποιο τρόπο τον διοργανωτή, φαντάζεστε τι μπορεί να γίνει από το συνωστισμό, την πίεση και την αναταραχή; Ειδικά αν παράλληλα παίζει το "Seek n Destroy" και τα φώτα είναι κλειστά; Νομίζει κανένας ότι για όλους αυτούς που θα χτυπήσουν ελαφρά ή και άσχημα και θα χάσουν ένα μέρος της συναυλίας θα απολογηθεί η Didi ή η κάθε Didi, ή ότι απλά κάποια παιδιά θα χάσουν το live και θα καταλήξουν σε κάποιο νοσοκομείο ή χειρότερα;
Κατά καιρούς ακούμε πως σε συναυλίες του εξωτερικού γίνονται επεισόδια, χτυπάνε άτομα και, στις χειρότερες των περιπτώσεων, έχουν σκοτωθεί άτομα μετά από πίεση, συνωστισμό και άλλα τέτοια ενδιαφέροντα και γραφικά που συμβαίνουν σε ΚΑΘΕ συναυλία που παρακολουθούμε, αλλά δε φαίνεται να ιδρώνει το αυτί μας. Είναι λυπηρό να χρειαστεί να χτυπήσουμε οι ίδιοι ή κάποιος φίλος μας για να συνειδητοποιήσουμε ότι πρέπει να σεβόμαστε λίγο παραπάνω τον διπλανό μας που έχει έρθει στη συναυλία για να παρακολουθήσει ένα θέαμα και όχι για να ποδοπατηθεί και να παίξει ξύλο. Και τώρα είμαι σίγουρος ότι οι πιουρίστες θα σκέφτονται «σιγά ρε φίλε, τότε να το κάνουμε εκκλησία, εγώ όταν ακούω metal θέλω να πλακώνω και να πλακώνομαι», πράγμα που μέχρι ενός σημείου είναι κατανοητό ή και εκ των πραγμάτων αποδεκτό. Όταν όμως θεωρείς ότι με το να ζορίσεις τον άλλο οπαδό κάνεις κακό σε κάποια διοργανώτρια αρχή ή, πολύ περισσότερο, την κατακεραυνώνεις για το επίπεδο των τιμών, το μόνο πράγμα που κάνεις είναι να εντάσεις τον εαυτό σου στην κατηγορία της εισαγωγικής παραγράφου και να ρισκάρεις τόσο τη δική σου ακεραιότητα, όσο και των άλλων.
Οι καιροί είναι δύσκολοι, αλλά τα προβλήματα δε λύνονται με το να δέρνουμε αλλήλους. Οι πολλές φορές ποδοσφαιρικές μας πρακτικές δε μας ανυψώνουν από τους υπόλοιπους, αλλά μας υποβιβάζουν σε ένα ακόμα χαμηλότερο επίπεδο στην αλυσίδα της εξέλιξης. Την επόμενη φορά που θα κάνουμε ένα ντου, ας σκεφτούμε όλα τα παραπάνω...
Το θέμα δεν έχει τελειώσει εδώ. Θα επιστρέψω με pt.2.
|
 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
