|
|
|
|
Backstage Pass #10: Για όλα φταίει ο E.T.
|
|
|
«Στου δειλινού την άκρη, αποκοιμήθηκα. Σαν ξένος, σαν ξενάκι, σαν παντάξενος. Κ' ήρθε και κατακάθισε, πάνω μου σα σεντόνι, όλης της γης η σκόνη».
Θανάσης Παπακωνσταντίνου - «Διάφανος»
Για δες πως τα φέρνει τελικά η ζωή. Το νέο μου πάσο, το πρώτο για τη φετινή season, να βγαίνει «ζεματιστό». Ακόμα καθαρίζω το δωμάτιό μου από τις στάχτες, καθώς ο διπλανός φλεγόμενος Υμηττός φρόντισε να με βάψει και εμένα με το χρώμα του πένθους. Ακόμα καθαρίζω τις στάχτες, αλλά που θα πάει, θα φύγουνε. Για τις άλλες ανησυχώ, τις στάχτες στην ψυχή. Μετά τα τελευταία γεγονότα, μάλλον έγιναν ίζημα και δεν προβλέπεται να τις αφαιρώ και τόσο εύκολα...
Ήρθε λοιπόν αυτό που λέμε «Βιβλική Καταστροφή» και στα μέρη μας... Ήρθε, αφού από την πολυχρησία ο όρος έχασε κάθε ειδικό βάρος. Ξέφτισε. Ήρθε όμως πλέον και μας ακούμπησε, ίσως θαρρείς για να μας αφυπνίσει. Ο John Doe στο "Seven" του Fincher λέει σε μια φάση: «έχει περάσει πλέον ο καιρός που για να αφυπνίσεις κάποιον έπρεπε απλά να τον σκουντήσεις στην πλάτη. Πλέον χρειάζεται να τον χτυπήσεις με ρόπαλο στο κεφάλι για να καταλάβει τι γίνεται». Ε, τη φάγαμε και εμείς την ροπαλία μας και ησυχάσαμε... Ξυπνήσαμε όμως; Θα δείξει...
Το ωραίο είναι τώρα ότι καθόμαστε όλοι και κλαίμε. «Τώρα κλαις, γιατί κλαις, συ δεν ήσουν που γέλαγες χθες;»... Μπροστά, πίσω, ανάμεσα, από πάνω από τα καμμένα, καθόμαστε και αναρωτιόμαστε «πως έγινε αυτό!». Γιατί έτσι είμαστε, υποκριτές. Έχει αναρωτηθεί κανείς το εξής: Υπάρχει αλήθεια οικολογική συνείδηση στην Ελλάδα; Για μένα, πιο πιθανό είναι να βρει κάποιος Γιαπωνέζο με ξανθές μπούκλες στο Μοναστηράκι παρά Έλληνα με αληθινή οικολογική συνείδηση... «Πως έγινε, πως έγινε...». Στην πραγματικότητα, απλούστατα. Έχετε φύγει ποτέ από συναυλία ή παραλία το καλοκαίρι; Έχετε δει τι παραλαμβάνουμε και τι παραδίδουμε; «Καμμένη γη», υπό μια άποψη. Καταστροφή και θλίψη. Χώρους ρημαγμένους από όλους αυτούς τους ανθρώπους που τώρα κλαίνε για το περιβάλλον. Δεν έτυχε, φίλοι μου. Πέτυχε. Όλα αυτά τα χρόνια ανοργανωσιάς, μίζας, αδιαφορίας, καταπάτησης και ωφελιμισμού κατέληξαν στην όμορφη εικόνα που αντικρίζουμε πλέον σήμερα, με την καταστροφή να έχει πλήξει ανεπανόρθωτα όχι μόνο το περιβάλλον καθ' αυτό αλλά και την οικονομική και κοινωνική ζωή των περιοχών που επλήγησαν.
Κατάγομαι από την πρώην Πελοπόννησο και συγκεκριμένα από την πρώην Ηλεία. Η κατοικία των θεών, αυτή που άντεξε τόσα και τόσα χρόνια, τόσες κατάρες και τόσα «παραστρατήματα» του Δία, καταστράφηκε σε λίγες μόνο ώρες. Γιατί αυτοί είμαστε και αυτά καταφέραμε. Έχουμε πλέον το περιβάλλον που μας αξίζει. Και αυτό πάει σε όλους αυτούς που εξακολουθούν να νιώθουν άξιοι επίγονοι των προγόνων μας. Τουλάχιστον οι παλαιότεροι σέβονταν και λίγο την κατοικία των θεών. Εμείς θα την κάνουμε μεζονέτες σε λίγο...
Από την άλλη υπάρχει και η ασύμμετρη βλακεία που καραδοκεί. Στη χώρα που παντού και πάντα φταίνε οι Άλλοι (λες και είμαστε στο νησί του Lost), βρήκαμε εύκολα και πάλι τον εχθρό: μουσουλμάνοι, Αμερικανοί, σκοτεινά συμφέροντα, όλοι συνωμότησαν για να καταστρέψουν ένα κράτος στο οποίο μέχρι στιγμής όλα δούλευαν στην εντέλεια. Πάλι καλά που μας λυπήθηκαν οι εξωγήινοι! Φαντάζεστε τον E.T. πάνω σε παπάκι με μπιτόνι βενζίνης; Ούτε ο Παρθενώνας δε θα γλίτωνε.
Και από αυτοκριτική... Άλλο τίποτα. Δε φταίει η κυβέρνηση, φταίει η αντιπολίτευση που είχε φάει τα λεφτά. Δε φταίει η αντιπολίτευση, φταίνε οι πυροσβέστες που δεν ήξεραν τη δουλειά τους. Δεν φταίνε οι πυροσβέστες, φταίνε τα σκοτεινά συμφέροντα που θέλησαν να καταστρέψουν το όμορφό μας περιβάλλον, το οποίο τόσο σεβόμαστε. Τελικά ίσως μάλλον φταίνε τα δέντρα: αν ήταν ατσάλινα και όχι οργανικά, δε θα καίγονταν και θα γλιτώναμε και εμείς από αυτό το γαϊτανάκι ευθυνών, ένα γαϊτανάκι που κινείται κυκλικά, ακριβώς για να σε ζαλίσει, να πέσεις κάτω και να ξεχάσεις ότι έψαχνες τον ένοχο της κατάστασης. Α, όχι όμως είπαμε. Φταίει ο E.T....
Η πλάκα είναι ότι ο Έλληνας είναι ο άνθρωπος των αντιφάσεων. Καταστρέφει με τις γόβες του το Ηρώδειο και μετά κλαίει για το περιβάλλον. Πετάει το τσιγάρο του έξω από το παράθυρο και μετά πέφτει με αυτοθυσία στις φλόγες για να σώσει κάποιους που ούτε καν ξέρει. Περιθωριοποιεί και βρίζει τους αλλοδαπούς, αλλά τους αποθεώνει όταν παίζουν στην ομάδα του ή φέρνουν μετάλλια με τη φανέλα της Εθνικής. Κατηγορεί τους trendy για ελιτισμό και κάνει το ίδιο με όποιους δεν ακούνε τόσο ψαγμένα πράγματα όσο αυτός (για να πάμε και στα καθ' ημάς). Και τελικά: βρίζει τους πολιτικούς και μετά τους ξαναψηφίζει...
«Στου δειλινού την άκρη, δε βλέπεις όνειρα. Αυτά που γίναν βλέπεις και τα επόμενα».
Θανάσης Παπακωνσταντίνου - «Διάφανος»
Το μόνο καλό που έχει αυτή η κατάσταση είναι ότι το timing μας φέρνει τις εκλογές τόσο μα τόσο κοντά. Ναι τις εκλογές, το σύστημα που έχει επιλέξει η δημοκρατία, «το καλύτερο από τα άσχημα πολιτεύματα» κατά πολλούς, για να δώσει την εξουσία σε κάποιους και να την αφαιρέσει από κάποιους άλλους. Το να περιγράψω πως είναι τα πολιτικά πράγματα στην Ελλάδα το θεωρώ ανούσιο. Όλοι έχετε γνώμη και κρίνετε ανάλογα. Αυτό που θέλω να στηλιτεύσω όμως είναι η απαράδεκτη στάση πολλών από εμάς. Η στάση της αδιαφορίας...
«Το τίμημα που πληρώνει ο άνθρωπος που δεν ασχολείται με τα κοινά, είναι ότι τον διοικούν οι κατώτεροί του» είχε γράψει κάποτε ο Ηράκλειτος. Επίσης κατά τον Αριστοτέλη το πολιτικό ον πρέπει «είτε να διεκδικεί την εξουσία, είτε να την εμπιστεύεται σε κάποιον από αυτούς που την διεκδικούν». Πουθενά αυτοί οι μεγάλοι άνδρες δεν έγραψαν ότι η λύση είναι η τηλεαπάθεια - η απάθεια δηλαδή που νιώθει εκείνος που έχει χάσει το μυαλό του από την πολλή τηλεθέαση...
Πλέον φτάσαμε «στου δειλινού την άκρη». Προσωπικά δε μπορώ να κάνω όνειρα. Βλέπεις ό,τι έγινε και αγχώνεσαι για το μέλλον. Οι εκλογές όμως κοντοζυγώνουν και η επιλογή που μας προσφέρουν -δηλαδή το να πούμε τη γνώμη μας- είναι καταπληκτική. Δεν είμαι ρομαντικός, είμαι πραγματιστής. Ίσως και λίγο εγωιστής. Θέλω να ψηφίσω, δε θέλω να αποφασίσεις για μένα μόνος σου. Όσοι αποφαίνονται πως «αν οι εκλογές άλλαζαν κάτι, θα ήταν παράνομες» και πως «όλοι οι ίδιοι είναι, άρα άκυρο / λευκό / αποχή», νομίζω ότι χάνουν το νόημα. Δεν καταλαβαίνουν πως με μια τέτοια στάση σταματάνε να υφίστανται ως πολίτες και τοποθετούνται σε μια κατηγορία συνανθρώπων μας οι οποίοι ούτε αποφασίζουν για κάτι και ούτε λαμβάνονται υπόψη σε κάτι. Η πολιτική (και πόσο μάλλον η σημερινή πολιτική) είναι ένα άθροισμα αριθμών, ποσοστών. Αν δεν ψηφίσεις με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, χάνεις το ποσοστό που σου αναλογεί και γίνεσαι από κάτι, τίποτα. Όχι προς τον εαυτό σου (σέβομαι τις επιλογές του καθενός), αλλά περισσότερο προς την πολιτική ζωή του τόπου. Ενός τόπου πληγωμένου που χρειάζεται όλους μας για να ορθοποδήσει και δεν αντέχει να υφίσταται ελιτίστικες προσεγγίσεις στο θέμα των εκλογών.
Από την άλλη αυτή η στάση -και μιας και είμαστε και ιστοριολάγνοι- είναι μεγάλη βλασφημία και ύβρις απέναντι σε όλους αυτούς που ιστορικά πάλεψαν για να μπορεί ο καθένας μας να ψηφίζει. Με την αποχή δεν πας μπροστά. Κατευθύνεσαι προς τα πίσω, προς κάποιες εποχές που αποφάσιζαν όλο και λιγότεροι για όλο και περισσότερους. Η ρηξικέλευθη στάση καταντάει πεζά συντηρητική, καθώς αποτελεί τη δικαιολογία για ένα πισωγύρισμα σε εποχές που οι άνθρωποι ήξεραν πως κάτι έπρεπε να αλλάξει. Όπως και σήμερα. Επιπρόσθετα, είναι πραγματικά λυπηρό (για να μην πω τραγελαφικό) να μην έχει πατήσει κάποιος τα 30 και να δηλώνει τόσο απογοητευμένος από την όλη κατάσταση, που προτιμά να απέχει. Αν μη τι άλλο το ένα νόημα της νεότητας (και της ροκοσύνης αν θέλετε) είναι να θες να αλλάξεις τον κόσμο - όσο ρομαντικό και αν ακούγεται αυτό (το άλλο νόημα είναι το πολύ sex). Αν από τη δεκαετία των 20s σου βαρέθηκες, καλωσόρισες στη ζωή του καναπέ. Βούλιαξε εκεί και σήκω μόνο παρουσία παξιμαδιών, πικρού καφέ και «ήταν καλό παιδί, ο θεός ας τον συγχωρήσει». Αν το αίμα σου έχει πήξει από τα 20, «ζήτω που καήκαμε»... Αλλά για στάσου! Όντως καήκαμε... Τελικά τίποτα δεν είναι τυχαίο...
Δε θέλω να καταντήσω διδακτικός. Ο καθένας ας κάνει ό,τι νομίσει και ό,τι τον προστάζει η καρδιά του. Απλά ας το σκεφτεί πρώτα λίγο. Ένα μεγάλο κακό έγινε και πρέπει να αρχίσουμε να το διορθώνουμε λίγο-λίγο. Ας αρχίσουμε από τις εκλογές. Μπορεί να μη βρούμε τον E.T. που φταίει, αλλά ίσως βρούμε απαντήσεις σε πολλά άλλα, σε πράγματα που έχουν κάνει πλέον αυτή τη χώρα ανυπόφορη.
Κλείνω με κάτι όμορφο αλλά και λυπηρό. Με ό,τι δηλαδή είναι η Ελλάδα του σήμερα.
«Καληνύχτα Κεμάλ. Αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ. Καληνύχτα».
Μάνος - «Κεμάλ»
|
 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
